اگر منتظری، چند ماه دندون رو جیگر میزاشت تا خمینی بمیره و اونوقت میشد رهبر و جامعه رو درست رهبری میکرد چی میشد؟
اگر این کار رو میکرد، آیا خودش تبدیل نمیشد به یه دیکتاتور تمام عیار؟
آیا آدم درست حسابی و انسان، می شناسین که در دایره قدرت باشه(در تمام دنیا)؟
آیا کسانی که میگن، بازرگان اشتباه کرد استفا داد و باید می ایستاد و اگر ایستاده بود کل آینده ایران عوض می شد، درست می گن؟
خیلی دوست دارم جواب این سوالها و مخصوصا سوال اول رو بدونم. شاید خود من اگر جای منتظری بودم فکر می کردم که بهتره چند ماه صبر کنم تا رهبر بشم و بعد که قدرت رو کامل در دست گرفتم، جامعه رو اصلاح کنم. ولی چه تضمینی وجود داره که خودم بعد از رسیدن به قدرت دچار استحاله نشم؟ همینه که باعث میشه کاری که منتظری کرد ارزشمند باشه. ارزشی که قابل تعیین نیست. آدمهای زیادی رو میشناسم که معتقدن، بازرگان اگه استعفا نداده بود کلا مسیر انقلاب به اینجا نمیرسید، ولی کی میدونه؟ و وقتی نمیشه پیش بینی کرد، بهتر نیست که از حال غافل نشد و کاری که درسته رو در حال انجام داد؟ منتظری دقیقا این طور زندگی کرد.
پ.ن: چند روز پیش در برنامه تفسیر خبر صدای آمریکا، خانم هما سرشار(روزنامه نگار)، از این که شیرین عبادی، منتظری رو پدر حقوق بشر ایران نامیده ناراحت بود. و جالب اینکه تنها دلیلی که آورد این بود که یه آدم مذهبی نمیتونه کاملا مدافع حقوق بشر باشه!!! واقعا متاسفم برای یه همچین آدمهایی! من کاری ندارم پدر حقوق بشر ایران بوده یا نه. من فقط میدونم که منتظری از خیلی از سکولارها و لائیک ها و ... خیلی خیلی بیشتر برای حقوق بشر تلاش کرد. پس بهتر نیست که قضاوت ما بر اساس کارهای این شخص باشه نه بر اساس دین و مذهبش؟
پ.ن2: هرچی فکر میکنم میبینم که واقعا ضایعه بزرگی برای مردم اتقاق افتاده. شاید چند هفته یا چند ماه طول بکشه که این ضایعه کاملا خودش رو نشون بده. مخصوصا که وقتی نگاه میکنی، میبینی کسی نیست که در جایگاه منتظری قرار بگیره. بزرگترین کسی که میگن شاید بتونه به جایگاه منتظری برسه، صانعیه که من شخصا فکر نمیکنم جسارت و شجاعت منتظری رو داشته باشه.